verhalen

De wraak van Brigitte

“Haar aanwezigheid is een lang bewaard geheim. Toch zullen onze gasten geen last van Brigitte ondervinden, mits zij haar respectvol bejegenen.” Renate legt de folder neer. “Wat afschuwelijk,” rilt ze, “Zo jong en dan overleden aan hondsdolheid.” De jongens zitten achterin te klieren. “Een huisgeest!” gilt Thomas. “Dan hebben Michiel en Remco ook een lekkere chick,” roept Ben opgewonden. Ik rij het bospad op, “Bel ze maar, guys. We zijn er zo,” zeg ik stoïcijns. Het is pikdonker. 
Thomas legt zijn telefoon neer. “Voicemail. Ze zijn zeker aan het indrinken.” “Gelukkig hebben wij de whisky,” zegt Ben. Ik parkeer de auto naast Michiel’s rode racemonster. Het huis is verlicht en ziet er bewoond uit, maar binnen is het koud en leeg. “Joehoe,” roept Renate. Ben zet de drankvoorraad op het aanrecht, waar lege flesjes bier staan. “Kijk” zegt hij en hij wijst naar een schilderij van een glimlachende jonge vrouw. ‘Brigitte’ staat eronder. Iemand heeft met een stift een snor en borsten erop getekend. “Remco zeker,” zucht Renate. De keukendeur staat wagenwijd open. Thomas pakt zijn zaklantaarn en schreeuwt, “Michiel! Remco!” Geen reactie. 
We zoeken het terrein af en horen gejammer. “Wat was dat?” bibbert Renate en ze klampt zich vast aan Thomas. We stuiten op een oude schuur. Thomas schijnt op de deur en schuift de grendel open. In een hoek zit Michiel, ineengedoken. Als de zaklantaarn hem verlicht, lijkt hij net een geest. “Jezus,” jammert hij snikkend, “Eindelijk!” 
In de keuken komt hij op adem met een glas whisky. Nog natrillend vertelt hij: “Rem en ik gingen hout kappen in de schuur. Wat hadden we een lol. Remco had een liedje gemaakt over die zogenaamde huisgeest. Wij zaten te lachen en te zingen over Brigitte, met d’r grote tieten. Toen ging Remco meer hout halen, maar hij bleef zo lang weg. Ik wilde ‘m zoeken. Alleen die schuurdeur zat muurvast. Opeens hoorde ik hem krijsen. Het was verschrikkelijk, maar ik kon niks doen.” Verbijsterd kijken we elkaar aan.
 Achter de schuur vinden we Remco’s lichaam. Hij is vreselijk toegetakeld en zit onder het bloed. Heeft een beest hem aangevallen? Renate snikt hartverscheurend. 
Ben en ik rennen terug naar de keuken om te bellen. Het is er een ravage. Een schilderij is op het aanrecht terechtgekomen en de flessen zijn op de tegelvloer kapot gevallen. Voorzichtig pak ik het schilderij. Het is Brigitte. De stiftstrepen zijn verdwenen. Ze staart me aan met een ziedende blik.