verhalen

Eenzame kerst

In de verte hoort Corrie iets piepen, steeds harder en dan doet ze haar ogen op, zes uur ze zet de wekker uit. De plek naast haar is leeg en koud, Henk moet er al vroeg uit zijn gegaan om de kerstlichtjes in de bomen aan de oprijlaan te hangen. Hij begint ieder jaar een beetje vroeger, net als Corrie ze is dit jaar al half oktober begonnen met de inkopen voor het kerstdiner.
69 jaar al maakt ze het kerstdiner voor haar broers, zussen, zwagers en schoonzussen, en nog steeds geniet ze ervan om voor de zestien mensen een culinair hoogstandje klaar te zetten. En als Henk dan ‘s avonds de lampjes in de bomen aan doet dan is kerst echt begonnen, het wordt weer een fantastische avond, weet ze nu al.
Maar eerst moet Corrie nog een hoop doen, de eetkamer in de kerstsfeer brengen en natuurlijk moet de lange tafel helemaal klaar staan, met het mooie katoenen tafellaken, de luxe servetten, het kerstservies en het zilveren bestek.
En dan is het tijd om naar de keuken te gaan het menu is natuurlijk al helemaal bekend, Corrie is het al maanden aan het plannen geweest en ze heeft alle voorbereidingen gedaan, maar nu gaat het echte werk begin
en, de rest van de dag zal ze in de keuken staan om te bakken, te stomen, te grillen en te koken. Het is de laatste jaren steeds zwaarder geworden, het gaat niet meer zo gemakkelijk als vroeger, maar het plezier blijft en de beloning van de goedkeurende familieleden voelt elk jaar weer geweldig.
Het is vijf uur, Corrie is bijna klaar als ze de bel hoort, dat is raar want iedereen weet toch dat ze vandaag geen tijd heeft voor visite en de eerste gasten verwacht ze pas om half acht. Corrie loopt naar de deur toe en doet open, daar staat Astrid, “Hallo mam” ze krijgt drie zoenen op haar wang, een beetje geërgerd duwt ze Astrid van zich af, “Je weet toch wel dat ik vandaag geen tijd heb, over een paar uur staan je ooms en tantes op de stoep en dan wil ik wel klaar zijn”. Corrie ziet de vrolijke blik in de ogen van Astrid veranderen naar een pijnlijke, “Kom mam, ga even zitten”. Corrie loopt naar de haar stoel en gaat, met tegenzin, zitten en Astrid neemt de stoel naast haar. Astrid pakt haar handen beet “Mam, ben je het weer vergeten? Papa is twee jaar geleden overleden en vorig jaar is je laatste zus overleden, er komt niemand vanavond, je bent helemaal alleen.”
Dat laatste woord blijft rond echoën in haar hoofd, ineens weet ze het weer, alleen, dan wordt het woord opgenomen in mist van vergetelheid die in het hoofd van Corrie hangt.
Corrie schrikt ineens op, hoort ze nou iemand in de keuken? Ze herkent die stem, dat is Astrid, wat doet zij nu hier, ze weet toch dat er vandaag geen tijd is voor visite over een paar uur staan haar ooms en tantes op de stoep voor het kerstdiner.