verhalen

Eindelijk gerechtigheid - deel 2

Maar kijk wat er nu gebeurt: internet, social media, alle technologie op het gebied van grootschalige communicatie en ontsluiting van informatie, maken het mogelijk dat mensen andere mensen wereldwijd kunnen laten weten wat er gaande is. Informatie over dingen die je verkeerd vindt en waar je actie tegen wil ondernemen, kun je verspreiden. Niet alleen onder je directe vrienden- en kennissenkring, maar onder letterlijk iedereen ter wereld. De lijdensweg die achter je biefstukje schuilgaat, het verborgen leed dat met die prijzenwinnende showhond verbonden is, wilde dieren in circussen, stropers die de laatste neushoorns over de kling jagen, plastic afval in zee dat zeevogeljongen die ermee gevoerd worden laat verhongeren, scrubcreme die microplastics bevat dat de zeebodem vervuilt, noem-maar-op. Alles kan in de openbaarheid komen.  

En het mooie is: het werkt! Zie de geslaagde anti-plofkipcampagne van Wakker Dier, die met name via social media uiterst succesvol onder ieders aandacht is gebracht: de ene na de andere supermarktketen heeft plofkippenvlees uit de schappen verwijderd of gaat dat binnenkort doen. Niet omdat supermarkten ineens zo diervriendelijk geworden zijn (al bestaan er vast ook supermarktuitbaters van wie de ogen geopend zijn). Nee, dat gebeurt omdat consumenten, hun klanten dus, zich door die campagne massaal bewust geworden zijn van de narigheid achter hun goedkope kipfileetje. Realiseren zich dat hun karbonade een dier was, een dier dat niet zo’n prettig leven heeft gehad als hun dierbare poes. En daardoor plofkip-supermarkten dreigen te mijden. Die rare tweedeling tussen Überdieren en Unterdieren, die gaat verdwijnen. Daar zorgen de massaal verspreide foto’s wel voor van plofkippen, slachtvarkens zonder daglicht en vleeskoeien die nooit buiten komen, net als vrolijke foto’s van varkens in de modder, dansende weidekoeien, en vrijgekochte legbatterijkippen, die een tweede, happy leven leiden.  

Wordt vervolgd.