verhalen

Het pad

Vanwaar ik woon begint het wandelpad op een kruising. Slaat linksaf en volgt de doodlopende weg aan de linkerzijde. Na enkele honderden meters stuit het pad op een T-splitsing en begint de verwarring. Raak je daar namelijk van het padje af, loop je naar beide kanten plotseling op een fietspad. Zeer druk bereden door honderden scholieren. Fietsers, komend van de splitsing, zien het pad maar al te vaak als een fietspad, aansluitend op hun, tot dan toe, officiële fietspad. Terwijl het pad daar een andere functionaliteit heeft. Reguliere gebruikers weten dit wel, maar de vele toeristen in de zomermaanden meestal niet. Ergernis terecht en onterecht is dan het gevolg. 

Het is een geliefd pad. Omzoomd door hoge bomen en struweel, ervaar je daar alle genoegens en eventuele minpunten van de seizoenen. 

Naast deze uiterst plezierige kanten van het pad, moet ook het sociaal aspect van dit traject niet worden onderschat. Elke dag worden er teer beminde viervoeters uitgelaten, contacten gelegd dan wel verstevigd. 

Iedereen kent hem. Hij is zo’n 90 jaar oud. Stokdoof en uiterst vriendelijk. Een aimabele man met een vuilnisbakje op vier poten. De stok zorgt voor genoeg beweging. Het vuilnisbakje wordt het rennen naar de plek waar de stok is geland en vervolgens dol enthousiast dit voorwerp terug brengen naar zijn hoogbejaarde baas, nooit moe. Wanneer hij blijft staan om een praatje te maken, wat hij graag doet en wat daardoor heel vaak het geval is, ondermijnt zijn ongeduldige wandelgenoot elke communicatie door luid geblaf. In combinatie met zijn doofheid maakt dit een goed gesprek tot een kansloze missie. 

Dan loopt hij maar weer door. Hier en daar uiterst voorzichtig omdat boomwortels het asfalt omhoog hebben gewerkt. Aan het eind van het pad vind je hem dan regelmatig op een bankje. Temidden van ‘hangjongeren’ rust hij daar wat uit. ‘Je moet met ze praten’, zegt hij altijd. De zonder twijfel oudste gebruiker van deze hangplek matcht daardoor prima met de andere bezoekers. 

Na enige tijd verlaat hij met veel vriendelijke woorden deze door velen angstvallig gemeden plek.
Dan is het voor hem nog maar een klein stukje naar het eind van het pad om weer thuis te zijn.