verhalen

Het Verjaardagsfeest (Deel 1)


Kort na mijn komst in Zierikzee, kregen mijn man en ik een uitnodiging. Iemand was jarig. Ik had geen idee wie het was, want ik begreep de taal nog niet. Sinds ik hier aankwam, praatte mijn man alleen nog in het Zeeuws, geen Engels meer. Ik snapte het af en toe, maar de details miste ik vaak. Kortom, ik wist niet zo goed wie jarig was. Gelukkig was het helemaal geen probleem, want hier feliciteren mensen iedereen die bij de familie hoort. In mijn land feliciteerde ik alleen diegene die jarig was.  

Vanwege deze uitnodiging had ik expres niet veel gegeten tijdens de lunch, en zelfs geen avondeten genomen. De Nederlandse porties waren meestal te veel voor mij. Ik wilde niet dat ik op het feest helemaal niet meer zou kunnen eten.  

Een avondfeest met dit koude weer. Dat dacht ik toen mijn voeten de koude keukentegels voelden. Wij liepen naar de woonkamer. Het gezin en de gasten zaten daar al. Wij feliciteerden hen. Iedereen had zich erg netjes aangekleed in warme winterkleding compleet met lange laarzen. Ooo…was ik de enige die haar schoenen voor de deur liet staan? Gelukkig besefte niemand het. Ik kon nog geen afstand nemen van onze gewoonte in Indonesië. 

“Wat wil je drinken?” Vroeg mijn schoonzus. “Warme thee, alsjeblieft,” antwoordde ik.
Kort daarna hoorde ik iemand zeggen: ”Thee is altijd warm. Koude thee drinken wij niet.” 

Die meneer was nog nooit naar tropische landen geweest. Bij ons thuis dronken wij graag koude thee met ijsklontjes. Zo fris en lekker zoet! Maar door mijn beperkte Nederlands kon ik niet reageren op zo’n onvriendelijke opmerking. Of misschien was het bedoeld als grapje? Ik wist het niet. Het gevoel van de Nederlanders snapte ik toen ook nog niet.  

Ik had mijn thee al, voordat ze de taart begonnen te serveren. Wij mochten kiezen wat wij lekker vonden. Wat fijn! Een lichtere taart zonder te veel vet was mijn keuze.  

“Stukje taart?” Zo vroeg ze aan iedereen.  

Een stukje? Meende ze het? Daar lag een groot stuk taart op een schotel. Zoiets aten wij niet in Indonesië tijdens verjaardagsfeestjes. Ik gaf een teken aan mijn schoonzus dat ik een kleiner stukje wilde. Ik moest ruimte in mijn buik sparen voor de volgende ronde. 

De taart was erg lekker. Om mij heen hoorde ik de hele tijd de mensen praten. Ze spraken zo snel. En de tijd liep zo langzaam.....