verhalen

J'attendrai ton retour

‘Ga je mee naar mammie in Frankrijk? Ze wordt honderd,’ galmt na terwijl ik het ontbijt klaarzet voor mijn gezin. Het is goed, mijn zus stelt het voor en mijn man moedigt mij aan. Obstakels nemen lukt mij inmiddels steeds beter. Mijn brein had mij in de steek gelaten, ik was opgekrabbeld, nadat ik dacht dat ik niet meer beter zou worden. Mijn oma is voorgoed vergeten wie ze is.  

Het vliegtuig tilt me uit mijn dagelijkse routine en zet me neer aan de andere kant van Europa, het Zuiden waar de zon zoveel warmte geeft. La douce France, eindelijk terecht.  

Mijn oma zit en ik hurk voor haar schoot. Ze verandert van klein kind in moeder. Morgen moet ze hard werken, want ze heeft negen kinderen en ze is vergeten dat ze een medaille heeft gekregen voor de verzorging ervan. Ze verontschuldigt zich. Vroeg opstaan moet ze. Ze lepelt alle kinderen op die ze heeft.  

‘Ik word honderd,’ zegt ze.  

‘Vandaag ben je honderd, mammie.’ 

‘We gaan taart eten. U bent heel vriendelijk.’ 

Ik glimlach en houd haar geslonken hand vast. Tien jaar geleden liep ze nog vijftien kilometer op een dag. Ze praat niet meer over de oorlog.  

De volgende dag ontdek ik op het graf van mijn opa een plaquette van het Franse verzet