verhalen

Koffie

Wat er was af te dingen op het voorgenomen beleid, dat aan cliënten woonachtig in de zorginstelling waar ik werkte, werd geleerd hun hulpvraag uit te stellen tot het moment van een in te stellen vast spreekuur.Ik reageerde door te zeggen dat ik over het voorgenomen beleid nog niet had nagedacht, omdat de praktijk mij had geleerd dat veel cliënten het proces om te komen tot het formuleren van een hulpvraag nog niet hadden afgerond en dat juist dát, volgens mij, als eerste de aandacht zou mogen krijgen.Het werd stil om mij heen en even later werd mij om verduidelijking van mijn reactie gevraagd. De verduidelijking kon ik recht uit mijn hart geven omdat ik tóén wist, en nú weet, hoe moeilijk het kan zijn een hulpvraag te formuleren die is gerelateerd aan, en is gebaseerd op, het ontbreken van het gevoel van welbevinden en dat, als het gaat om het aan cliënten leren een hulpvraag uit te stellen, expliciet wordt uitgegaan van de vooronderstelling dat de hulpvraag aanwezig is. En toen was er koffie maar koffie is er meestal op alle uren van de dag en op alle uren van de nacht, althans in de zorginstellingen waar ik werkte was dat wél zo. Daar hoefde ik nooit om te vragen.