verhalen

Machtig mooi

Ik volg mijn buren vanuit mijn computerkamertje. Ik breek in op hun computers. Eén buurman checkt de nieuwssites en het weerbericht. Een buurvrouw downloadt de nieuwste film. Mijn bovenbuurman bekijkt foto’s en filmpjes van jonge meisjes… Ik weet alles van mijn buren. Met wie ze wat bespreken. Wanneer ze liegen. Hoeveel geld ze hebben.
Ik zou hier rijk mee kunnen worden. Maar ik heb niet veel geld nodig. Ik woon niet duur. Kleren koop ik bijna nooit. Ik eet bruin brood met pindakaas, en multivitaminen. Veel geld geef ik uit aan oploscappuccino. Soms wel twee pakjes per dag.
 
Het is eind jaren tachtig. Ik studeer wiskunde aan de technische universiteit. In het eerste jaar krijg je een echte programmeeropdracht. Je krijgt een gebruikersnaam en wachtwoord en een papiertje met korte uitleg. Op computers in het practicumlokaal kun je aan het werk. Je moet zelf een floppy disk meenemen om je werk op te slaan. Zo’n flexibele floppy disk van 5 ¼ inch. Met een capaciteit van 720 kB.
 
Ik ga afstuderen en krijg een eigen werkplek op de TU. Ik moet steeds meer met computers werken. Het netwerk van de TU heeft een boomstructuur met mappen. Ik wil een map van mijn projectteam kopiëren naar mijn privémap. Gewoon selecteren, kopiëren, naar de andere map gaan en dan plakken. En dan wachten. Wachten. Wachten. Ik hoor gezucht. Gesteun. Gemopper. Gescheld. Gevloek. Mijn computer is nog steeds druk bezig. De computer naast mij ook. En die daar tegenover. De hele afdeling lift plat. De hele faculteit. De hele TU! Een andere student komt kijken wat ik aan het doen ben. Hij lacht. Ik heb de opdracht gegeven om álle bestanden in álle mappen van álle afdelingen van álle faculteiten van de hele TU te kopiëren naar mijn privémap. Ik bloos. Ik stamel. Ik schaam me dood…
Op de fiets naar huis voel ik me helemaal warm worden. Ik gniffel, ik giechel, ik straal. Ik krijg een grote grijns op mijn gezicht. Ik voel me geweldig! Dit is Macht met een hoofdletter M. Wat voelt dat lekker!
 
Ik breek in op de computer van de buurman beneden mij. Ik verander de namen van alle bestanden en alle mappen. ‘Privé’ wordt ‘Pxrivé’. ‘Afbeeldingen’ wordt ‘Axfbeeldingen’. Even later hoor ik hem schelden. Stampen. Met deuren slaan.  Dan is dat gevoel er weer even. Macht! Mmm….
En ik neem nog een slok cappuccino.