verhalen

Meidagen episode 11 Over 'schuld 'vragen...

Een kleine uitstap naar 'schuldvragen '....
Even nadat ik met Arthur had kennis gemaakt in het ziekenhuis van Guarda, kwamen twee mannen van de políticia op ons af. Ze knikten even naar mij en vroegen toen een en ander aan Arthur. Op een bepaald moment zag ik, dat die enigzins geërgerd reageerde.
Hij wendde zich tot mij: "Ze vragen, of uw man gedronken had..."
"Não! Nada! "zei ik fel, hij heeft de hele reis geen druppel alcohol gehad! "
Dit werd door Arthur voor de agenten vertaald, waarna ze nog even met hem spraken en toen vertrokken.
Deze dingen drongen pas later weer tot mij door!
Hoe verhield ik mij tot de vragen over schuld in verband met het onderzoek naar de toedracht van het ongeluk?
Belangrijhke vraag uiteraard, voor de politie, beide partijen, de verzekering....
Ik verhield mij er helemaal niet toe!!
Ik WILDE het niet en ik KON het niet!
Ik dacht aan Jan, aan de kinderen, aan hoe alles verder moest, dat was het enige belangrijke....
Arthur heeft dat feilloos aangevoeld en mij in bescherming genomen.
Op zijn eigen, rustige wijze, vroeg hij mij de informatie, die hij nodig had, om met de verschillende instanties te kunnen praten.
Dat moet voor hem niet eenvoudig zijn geweest, de andere betrokkenen waren immers zijn vrienden!
Later, terug in Nederland, zijn er mensen geweest, die niet zo tactvol waren. Ze bestonden het om botweg te vragen: "Wie had schuld? Jullie, of de tegenpartij? "Ook al zo'n uitdrukking!
Ik maakte me daar altijd heel kort vanaf. Van binnen raasde woede: "Sodemieter op!!" Wat is 'schuld ? " Welke connotatie verbind je daar eigenlijk aan? Dàg Jan! Eigen schuld, dikke bult?!  

Mij is ook nooit een officiële uitspraak ter ore gekomen. Van onze verzekeringsagent hoorde ik op een bepaald moment, dat het gelegen kan hebben aan de ommekeer, die wij moesten maken, maar dat de andere bestuurder wel heel hard gereden moest hebben, om dit te veroorzaken..... 

Terug naar huize Gomez, op de ochtend na het ongelooflijke...
Ik maak kennis met een nu wakker dochtertje, waarvan ik vreemd genoeg de naam ben vergeten...
Ze is in het begin een beetje verlegen. Wat wil je ook, opeens zo'n vreemde mevrouw in huis, met van dat 'witte' haar, die ook nog in jouw bed geslapen heeft!
Na het ontbijt zegt Marguerite: "Ik ga nu het ziekenhuis bellen!"
Ik voel de spanning opkomen........