verhalen

Mijn mooiste herinnering

Mei 2009. Ontroerd door Nick en Simons "Een nieuwe dag", denk ik terug aan de achtbaan van emoties die ik de afgelopen dagen heb ervaren.  

Het begon maandag. Mijn birdsongalarm deed me direct beseffen dat de dag was aangebroken waar ik al weken nagelbijtend naar aftelde. De onrust sloeg toe, maar ik was ervan overtuigd dat ik door ging zetten, ongeacht wat.  

De treinreis was een hel. Doodongelukkig beloofde ik mezelf dat dit een once-in-a-lifetime-experience was. Ik kon er dus maar beter van genieten, poogde ik mezelf te kalmeren. Op Schiphol las ik met een brok in mijn keel de bemoedigende smsjes van mijn vriendinnen en schreef ik pagina's vol in mijn dagboek. Diva-achtig shoppen en ontspannend genieten van een latte was mijn voornemen geweest. Het zat er niet in. Tijdens het boarden pepte ik mezelf nonstop op met gedachten als "Het is maar een vervoermiddel" en "Alleen reizen is volstrekt normaal. Die man in dat streeppak zit immers ook alleen." Bij het opstijgen hield ik mezelf ternauwernood staande dankzij Luv's "Greatest lover".  

Eenmaal geland in Rome kon ik weer enigszins doorademen. Ik leefde nog en beetje bij beetje maakte mijn gevoel van onrust plaats voor een zuchtje enthousiasme, al was ik behoorlijk uit mijn doen en voelde ik me ook eenzaam. Na een snelle burger van vertrouwd McDonald's ging ik dan ook al vroeg naar mijn micro-eenpersoonskamer om te gaan slapen, de dagen konden maar beter zo snel mogelijk voorbij gaan.  

Het werd dinsdag. Dezelfde birdsong. Totaal andere gevoelens. Ik was in Rome! Mijn verlangen om de stad te gaan ontdekken laaide op. Ik opende de gordijnen, de zon scheen, een nieuwe dag lag voor me. Opgetogen nam ik een douche, om vervolgens in drie dagen tijd adembenemend Rome te gaan ontdekken. All by myself. Vol verwondering genoot ik van het Colosseum, het Pantheon en natuurlijk de Trevi Fontein. Dapper vroeg ik in mijn beste Engels de weg aan onbekenden, at ik een pizza Napoletana in een lief restaurantje en sprong ik de laatste ochtend in een bomvolle metro om de Sint-Pietersbasiliek nog te kunnen bezichtigen. Wauw!  

Ik kijk nog eens door mijn raampje, knijp mijn ogen dicht tegen de zon. Nog 20 minuutjes te gaan, daarna zit mijn onvergetelijke avontuur erop. Vervuld van dankbaarheid knipper ik een traan weg. Ik ben trots. Mijn God wat ben ik trots. Deze bijzondere, persoonlijke overwinning neemt niemand mij ooit nog af.