verhalen

Mooie dag

Het lijkt zo’n mooie dag. De zon schijnt, de lucht is blauw, hier en daar drijft een kleine wolk hoog in de lucht. Zacht wiegen de takken van de bomen heen en weer als de wind met ze speelt. September trekt zich er niets van aan dat ze de r in zich heeft.
Toch fiets je daar met lood in je schoenen. Je slagen zijn traag, je zit voorover gebogen alsof je fikse wind tegen hebt. Je kijkt alsof je het liefste rechtsomkeert zou willen maken.
Ik weet wel hoe het komt. Je hebt geen zin. Je bent bang. Bang voor wat er komen gaat, of juist niet.
Het gebeurde een paar weken geleden, en staat nog vers in je geheugen gegrift. Je voelde hoe het mis ging. Je dacht dat jullie vriendinnen waren, maar ze liet je langzaam los en liet je vallen met een smak. Ze heeft je vertrouwen weggenomen en liet je achter in onzekerheid. Waarom weet je niet, je vraagt je af wat je fout hebt gedaan en waar je het aan verdiend hebt. Wat je wel weet, is dat niemand die er iets van durfde te zeggen.
Nu ben je bang. Bang dat als je straks op school komt, niemand een woord tegen je zal zeggen. Je bent bang dat je er straks alleen voor staat. Je bent bang dat niemand je nog leuk vindt. Je bent bang dat je misschien wel helemaal niet zo leuk bent.  

Ik zal je wat zeggen. Je wilt misschien liever naar huis, maar ik wil dat je doorfietst. En ik wil dat je voelt dat je geweldig bent. Fantastisch. Je bent lief, zorgzaam, behulpzaam, je hebt humor, je hebt talenten. Jij bent jij. En je mag er zijn zoals je bent. Je bent het waard om door te fietsen en je plek in te nemen. En wie daar anders over denkt, is het niet waard om jouw vriendin te zijn. Geloof me, vertrouw me maar.
Wat mensen ook van je denken en zeggen, het ligt niet aan jou. Ze vinden je niet leuk, maar dat betekent niet dat je niet leuk bent. Het betekent dat ze niet goed naar je kijken. Dat ze jou niet zien. Ze zitten er naast.  

Fiets nou maar door en laat jezelf zien. De zon schijnt, ook voor jou. Het is een mooie dag.