verhalen

Op halve kracht vooruit dan maar!

Wat fijn dat ik me heb toegestaan op halve kracht te functioneren. Het helpt, geloof het of niet, het helpt. Alleen niet de hele tijd. Ik doe mijn best en daar is niet alles mee gezegd. Anders zou dit een kort stukje worden …
Moet dit de toon van mijn verhaal worden? Dat heeft niet mijn voorkeur. Het geeft echter wel goed weer, dat de verwarring nog niet geheel uit mijn systeem verdwenen is. In mijn jonge jaren heb ik een secretaresse opleiding gedaan. Daar leerden we met 10 vingers, ritmisch en blind te typen. Op halve kracht zou dan met 5 vingers, in een wals tempo, met één oog open zijn. Dat werkt niet.
Heb ik een paar dagen geleden nog zo’n 20 minuten moeten zoeken voor ik mijn fietssleutel vond (tussen het plastic afval n de inzamelzak). Vanmiddag was ik de complete restafval container kwijt! Die zat overigens niet in die inzamelzak. Gisteren had ik hem, gelijk met mijn fiets, achterom gereden. Dat wist ik zeker. Toen ik wat weg wilde gooien, was er een gapende ruimte tussen papier- en gft container. Ik stond paf, begreep er niets van. De fiets stond op zijn plaats, dus in de schuur. Nog eens gekeken en heeeee! Een helder momentje. Hij zal toch niet? Poort opengedaan en jawel dus, hij stond nog in de brandgang! Hier was geen opzet in het spel, geen consequent doorvoeren van de halve kracht. Het lijkt me eerder een gevalletje van beperkt concentratie vermogen. Positief is dat ik er niet boos om werd. Er eigenlijk wel om kon lachen. Bijna schreef ik nu een cynische zin. Wat zwarte humor vind ik prima, cynisme gaat me net te ver. Spontaan doven op dit moment 23.05 u, de lampjes boven de zithoek. Vreemd. Een niet te negeren teken dat het tijd is om te gaan slapen? Of is dit een overtrokken signaal van solidariteit, jij op halve kracht dan wij op volle kracht … achteruit!
Ik heb er een nachtje over wakker gelegen. Voor het eerst sinds tijden, lukte het me niet de slaap te vatten. De gedachten bleven opdoemen. Uiteindelijk ben ik wel in een sluimertoestand gegleden. Toen vanochtend de wekker ging, schrok ik zo dat ik een ongecontroleerde beweging maakte en mezelf een optater in het gezicht gaf. Geen blauw oog, bloedneus of tand door de lip opgelopen. Gelukkig was de klap ook op halve kracht!