verhalen

Petra van Engelenburg.

Ria. En toen vielen de bommen.  Een eenvoudige titel, van eenvoudige mensen, want mijn verhaal gaat over alle overleden personen die ik ontmoet tijdens sessies, ook tijdens mijn zoektocht naar de tranen van de wolf.  Helaas bestaan er mensen die anderen, zonder ook maar met de ogen te knipperen op de meest gruwelijke manieren dood maken.  Of je krijgt onverwachts een ongeluk. Kortom, je gaat rottig dood.  Daar schrik je zo van dat je jouw bestaan niet op wilt geven.  kortom, je wordt een dolende ziel.  
Dolende zielen kunnen zo krachtig worden dat ze angsten en negatieve gevoelens kunnen overbrengen op nog levende personen. Zodat ze anderen gaan kwellen, dieren of kleine kinderen, of zelfmoord plegen of nog erger, een moord.  
Vaak ontmoet ik de dolende zielen die niets liever willen als over te gaan. Dat helpen met overgaan is eigenlijk heel gemakkelijk, voor hun dan. Alles wat zij hoeven te doen is mij hun leven te laten zien. Daarna en nu komt het akelige gedeelte, hun sterven.  
Het gaat ook nog om lagen energie. alles is energie, ik, jij en de wereld om ons heen bestaat uit laagjes en lagen.  als je nu net een bepaalde emotie voelt en de laag energie met dezelfde emotie komt toevallig voorbij, dan kan het gebeuren dat je emotie aanvoelt van eeuwenoude peronen, of juist van het heden. Daar bestaat helderziendheid dus uit,  emotie.  Eeen dolende ziel wil niets liever als zich totaal losrukken van de kille  voorgebochte van dood zijn en overgaan. Dat is heel gemakkelijk. doorloop samen zijn of haar leven, samen moet je de harde werkelijkheid van het sterven doorstaan. Daarna, glijdt de ziel in het licht. Dat is elke keer weer schitterend.  Wat voor mij overblijft, zucht, zijn de naweeën. Het valt niet mee iedere keer rottig mee te sterven. Soms duurt het verwerken maanden lang. Gelukkig heb ik een lieve beschermengel die mijn emoties meestal kan beschermen tegen teveel pijn.