verhalen

schrijfwedstrijd Mijn Mooiste herinnering ; Opening museum 9/11 memorial

Op 12 mei 2014 was het zover, ons vliegtuig vertrok naar New York. Auto’s veranderden in kleine mieren en verdwenen uiteindelijk uit beeld. In New York werden we verpletterd door alle nieuwe indrukken. We genoten van de ongekende drukte, hoge gebouwen en de andere cultuur. Op woensdag zagen we een stoet zwarte auto’s voorbij komen onszelf afvragend of Obama daarin zat en er iets aan de hand zou zijn. Niet wetende dat we de dag er na door slechts één muur gescheiden zouden zijn van Obama. 

In New York mocht het 9/11 memorial niet overgeslagen worden, ook al was ik op het moment van de aanslag pas negen jaar oud, ik weet nog precies waar ik was toen de eerste beelden voorbij kwamen. Op advies van het reisbureau hadden we in Nederland al de kaarten geboekt.  

Op donderdag 15 mei was het zover, we stapten in de metro om naar het memorial te gaan. Daar aangekomen wisten we niet wat ons overkwam. Er stonden overal camera’s, politieauto’s, ambulances en brandweerwagens. Rondom het memorial liepen politie-eenheden zoals je ze in films ziet. Op elke straathoek stonden agenten met oortjes, mitrailleurs en politiehonden. 

Nadat we gescreend en gefouilleerd waren mochten we naar binnen. Op de binnenplaats stonden, op de plaats waar vroeger het World Trade Center stond, twee enorme waterbakken. In de randen waren alle namen van de brandweereenheden en personen die overleden zijn gegrafeerd. Een naam die altijd in mijn geheugen is gebleven is; Jennifer L. Howey and her unborn child. Een nog groeiend kindje dat nooit een stap op de wereld mocht zetten.  

In het museum was Barack Obama met de directe nabestaanden. Hij hield een speech die live werd uitgezonden op het terrein. Daar stonden we dan, twee Nederlandse toeristen, tussen honderden Amerikanen te luisteren naar de speech over 11 september. Het volkslied doorbrak de stilte, alle hoofddeksels werden afgezet en tranen vloeiden. Je voelde het verdriet en de pijn van de Amerikanen. Een onbehagelijk gevoel bekroop ons lichaam.  

Met een raar gevoel verlieten we het monument. Woorden schoten te kort om met elkaar te praten en we keken naar de tientallen auto’s van de stoet, de mitrailleurs en de politiehonden met ontzettend scherpe tanden. De stilte werd uiteindelijk verbroken door een gigantische stortbui, die het rare gevoel compleet maakte.  

Een ervaring en een dag die we nooit zullen vergeten.