verhalen

Twee feestjes

De eerste zaterdag van april 2016 vierde een van mijn vriendinnen haar verjaardag. Ik zag er wat tegenop om erheen te gaan. In feite heb ik dat bij iedere activiteit waarbij ik andere mensen ga ontmoeten. Ja, ook nu was ik het liefst diep onder de dekens weggekropen. Onzichtbaar, onhoorbaar, er niet hoeven zijn.
Gelukkig heb ik geleerd streng voor mezelf te zijn. Nou ja, gelukkig … Vaak is dat helemaal niet gelukkig. Zou ik beter wat liever en geduldiger zijn, dit terzijde.
Ik heb me gedwongen te gaan. Zowel mijn man als mijn vriendin hadden er geen weet van dat ik het er moeilijk mee had. Tot het moment dat we bij haar op de stoep stonden. Anna deed de deur open, stralend! Ik omhelsde haar en kon alleen nog maar vol liefde blij zijn omdat ik haar weer zag en te gast mocht zijn op haar feestje. Wat een bijzondere avond. Ze had heerlijk gekookt en het was geweldig haar familie en vrienden weer te zien. Goedmoedige plagerijtjes over en weer, veel plezier en lachen, met daarnaast ruimte voor ernst. Precies wat ik mij voorstel bij een ontmoeting met vrienden. Zelfs na het overlijden van mijn beide kinderen, kan het leven dus nog fijn zijn. Hoe ongeloofwaardig dat misschien ook klinkt.
Een paar dagen eerder, had ik een afspraak met Paula. Een lotgenote die ik heb leren kennen op het forum van VOOK, de vereniging van ouders van een overleden kind. We zijn, buiten het forum om, met elkaar gaan mailen. Meteen was duidelijk dat we “een klik hadden”. We hoefden niet alles te uit en te na te beschrijven. Een half woord was genoeg. Er was zoveel herkenning en erkenning van ons verdriet. Zoveel overeenkomsten in wat we meegemaakt hebben. Bizar dat haar zoon 48 km van zijn woonplaats werkte, in de plaats waar ik woon! Hij na zijn overlijden gevonden is. Zijn moeder in zijn huis, niet naar hem toe mocht. Ook zijn haar was, door medewerkers van het rouwcentrum, in een keurig kapsel gekamd. Zij die afscheid kwamen nemen moesten dat doen bij een kist die dicht was. Precies als bij mijn Martine. Om nog maar te zwijgen van onze emoties, die voor de mensen om ons heen nauwelijks te volgen zijn. Voor onszelf al amper. De niet te voorspellen veroorzakers van hevig oplaaiend verdriet. Gelegenheden waarbij je het kunt verwachten en het uit blijft!