verhalen

Verboden verlangen

Verboden verlangen
Deel INa enkele rek- en strekoefeningen, recht ze haar rug. Ze haalt diep adem. Van haar oude blessure voelt ze niets meer, dat geeft haar vertrouwen om haar persoonlijke record te verbreken. Die tijd moet te doen zijn.  Ze voelt aan haar rechterhak, die nog even moeten wennen aan de pasvorm van deze nieuwe sportschoen. Haar zweetband met een fluorescerende kleur trekt de aandacht van menig voorbijganger, iedereen kan een potentiele volger zijn. 
Sinds ze meer de nadruk legt op een gezond leven en alles wat daarbij hoort, komen de sponsoren uit alle hoeken van het land om een graantje mee te pikken van haar succes. Ze kan selectief zijn. Eindelijk heeft ze een sponsor gevonden die haar invloed beloont door haar producten aan te bieden voor reclamedoeleinden. Soms valt het haar zwaar om altijd in te spelen op de behoefte van de markt, om steeds maar weer een voorbeeld te zijn voor anderen. Ze begint met een korte sprint om vervolgens terug te zakken naar een rustig tempo, dat ze op deze manier lang volhoud. De beeldentuin ligt voor haar. Die moet ze doorkruisen om bij de spiegels te komen, een langgerekt kunstwerk van vervormde exemplaren. Hier kan ze even spieken of dit pak verantwoord is, of haar zweetplekken niet te erg zijn voor een selfie. Haar mode bewuste zelf laat ze nooit thuis.
Ze volgt een grindpad dat uitkomt op haar tussenstop, even wat poseren, wat snelle kiekjes en weer door. Het doet haar goed om te merken dat dit thermoshirt van goede kwaliteit is, geen natte oksels. Misschien moet ze babbelen met haar sponsor, dit spul lijkt contractwaardig.  Veronique versnelt haar looptempo. Haar ademhaling klinkt rustig en constant, dat betekent dat ze niet te hard van start is gegaan. Ze slaat een bospad in.  Iets verderop ligt het uitkijkpunt voor vogelaars en andere natuurliefhebbers. Voor haar vormt dit punt een markering voor het aantal kilometers wat ze heeft afgelegd. Zoals het nu gaat moet ze deze afstand makkelijk vol kunnen houden, rond de vijftien vindt ze een mooi streven. Ze moet wel. De halve marathon komt langzaam dichterbij en dat gegeven motiveert haar. Ze neemt het trainen serieus, net als haar andere collega’s die meedoen aan de bosloop. Bij het schelpenpad aangekomen moet ze even aanzetten om de dijk op te komen. Dit loopt prettiger dan het lager gelegen stuk, dat meer uitdaging biedt, maar ook minder onderhouden wordt. Daar mag de natuur zijn gang gaan. Ze heeft dit nodig, ze moet hardlopen. Het werkt voor haar als een uitlaatklep en juist in deze omgeving kan ze haar werk loslaten. Soms vraagt ze zich af waar ze het voor doet? Waarom ze deze verantwoordelijkheid wil dragen? Waarom stelt ze zichzelf bloot aan een dagelijkse hoeveelheid stress? Waardoor vervolgens mensen opgebrand raken. Hoe vaak komt dat wel niet voor. In haar directe omgeving kan ze zo een aantal buren opnoemen, die slachtoffer zijn geworden van hun eigen prestatiedrang. Die werkdruk is een sluipmoordenaar, ook voor haar. Het zijn de cijfers die tellen en wie niet scoort mag vertrekken. Een eekhoorn schiet voor haar weg. Ze ontwijkt een aantal brandnetels, die half over het pad hangen. Vertragen doet ze niet. Ze moet doorgaan om later nog een beroep te doen op haar reserves voor een eindsprint. De betrokken lucht boven kan haar niet ontmoedigen. Ze baalt van haar laatste gesprek met haar baas. Haar omzet was minimaal en de targets heeft ze nauwelijks gehaald. Dus had hij recht van spreken. Hoeveel afspraken heeft ze gemaakt? Negen, afgelopen week. Nu afwachten wat er uit een gesprek komt, tenminste als de adviseur zijn werk goed doet. Ze vraagt zich af hoe lang ze dit nog volhoud.
Het belscript weet ze inmiddels uit haar hoofd, met die strontvervelende standaardzinnen. Heeft u al iets geregeld? Die eerste zin belooft al een onderwerp waar iedereen allesbehalve graag over praat. De dood is iets wat liever verdrongen wordt door de massa, een enkeling wil daar openlijk over in gesprek. Ze moet steeds weer op zoek naar een pakkende binnenkomer om klanten binnen te slepen. Haar ademhaling klinkt zwaarder en haar tempo lijkt ingezakt. Ze kijkt om zich heen en zoekt naar een herkenningspunt. Ze weet het alweer, daar op de tweesprong moet ze naar rechts anders komt ze uit bij het hertenkamp. De lichte motregen voelt verfrissend. Het geeft haar nieuwe energie om verder te gaan, om nog dieper te gaan. Als ze maar binnen is voor de bui echt losbarst. Ach, wat maakt het uit. Wat kan haar nou gebeuren?
Pieter neemt plaats tussen twee stevige wortels en voelt de klamme bladeren onder zich. Nu is het een kwestie van concentratie opbrengen, door te wachten op het juiste moment en dan slaat hij toe. Vanaf deze beschutte plek hoort hij iedereen aankomen die gebruik maakt van het bospad, een geliefde hardlooproute voor de getrainde sporter. Op dagen zoals deze, is het hier aangenaam rustig. Dat weet hij omdat hij haar nu een tijdje volgt en het vergt veel geduld  om dit kind wat aan te doen.  Als hij in actie moet komt weet hij wat hem te doen staat: de stevige tak voor hem naar zich toe trekken tot er voldoende spanning op staat, vervolgens hoeft hij alleen te wachten op het verlossende moment. Hij sluit zijn ogen en verbeeld zich dat hij op een hele andere plek is. Dat hij zijn ronde doet op de begraafplaats, hoe hij met zijn vingers over de korrelige structuur van de verouderde grafmonumenten streelt. Deze heilige grond betreedt hij graag om de sfeer te proeven, de rust en stilte in zich op te nemen. Maar ook om zich te verwonderen over de lichtinval die steeds weer verschilt door de grote eiken die het terrein lijken te bewaken. Soms is het net of sommige stenen oplichten als de zon er op schijnt. Hier in deze grond worden mensen verteerd, door de aarde opgenomen.(Lees verder in 'Verboden Verlangen II'. )